Młyn Parowy na Solcu

Po Młynie Parowym nie ma śladu. Stał w miejscu, gdzie obecnie rosną drzewa.

Po Młynie Parowym nie ma śladu. Stał w miejscu, gdzie obecnie rosną drzewa.

W miejscu, gdzie obecnie przebiega wiadukt, prowadzący do Mostu Poniatowskiego, w roku 1823 otwarto drogę Nowo-Jerozolimską.

Droga łagodnie opadała nasypem ze szczytu Skarpy Wiślanej ku brzegowi Wisły. Powstała, by złagodzić stromiznę Skarpy, co uczyniło transport towarów z portu na Solcu i manufaktur na Powiślu do dzielnic położonych na Skarpie, łatwiejszym.

U podnóża Wiślanej Skarpy, po południowej stronie drogi, w roku 1826, rozpoczęto budowę potężnego gmachu. Był to, zaprojektowany przez Adolfa Schucha, Młyn Parowy.

Adolf Schuch, syn Chrystiana, architekta ogrodów w czasach stanisławowskich, wykonał projekt na zlecenie spółki, założonej przez ziemian i przemysłowców, a noszącej nazwę „Towarzystwo Wyrobów Zbożowych”.

 

Młyn Parowy.

Młyn Parowy.

Młyn rozpoczął produkcję w roku 1828, stając się największym tego typu zakładem w kraju. Wkrótce dobudowano piekarnię i bednarnię.

Wydawało się, że inwestorzy zrobili znakomity interes, bo przecież mąka i chleb są produktami pierwszej potrzeby.

Plan zakładu z roku 1859.

Plan zakładu z roku 1859.

Wkrótce okazało się, że nawet przy takim przedsięwzięciu ważna jest umiejętność zarządzania.

Po powstaniu listopadowym, na skutek złych operacji handlowych, spółka popadła w długi i w roku 1834 młyn został zajęty przez Bank Polski, a w roku 1836 – wystawiony na licytację.

Zakupili go bracia Łubieńscy ale ich własności młyn pozostał niespełna przez rok. W roku 1837 nowym właścicielem został Piotr Steinkeler.

Nowy właściciel, pionier polskiego przemysłu, był postacią nadzwyczaj barwną.

Dziedziniec Młyna Parowego. Lata sześćdziesiąte XIX wieku.

Dziedziniec Młyna Parowego. Lata sześćdziesiąte XIX wieku.

Inwestował w kopalnie i huty, położył podwaliny pod Zagłębie Śląsko-Dąbrowskie. W roku 1838 otworzył sieć kurierską obejmującą praktycznie wszystkie ważniejsze trakty Kongresówki i okolic.

Pod Londynem otworzył walcownię blachy cynkowej, w Pomiechówku – cegielnię.

Piastował stanowiska radcy Banku Polskiego i starszego warszawskiej giełdy.

Dzięki jego staraniom na ulicach Warszawy pojawił się drewniany bruk.

Siedzibę swojej spółki ulokował w Pałacu Mniszchów. W tym samym budynku mieściła się Resursa Kupiecka.

To tylko nieliczne z jego dokonań.

Dziedziniec Młyna Parowego. Lata sześćdziesiąte XIX wieku.

Dziedziniec Młyna Parowego. Lata sześćdziesiąte XIX wieku.

Steinkeler młyn unowocześnił i rozbudował. Postawił nowe spichrze ale jednocześnie na terenie młyna uruchomił tartak, fabrykę fornirów i kafli, a przede wszystkim rozpoczął produkcję powozów, od jego nazwiska nazywane steinkelerkami, i dyliżansów.

12 osobowe karety zaczęły obsługiwać połączenia pomiędzy miastami, jeżdżąc w barwach firmy kurierskiej, należącej do Steinkellera.

Niestety, nie wszystkie inwestycje przedsiębiorczego przemysłowca zakończyły się sukcesem i w roku 1849 ogłoszono jego bankructwo,

Na mocy układu, Bank Polski ponownie przejął Młyn Parowy ale Piotra Stenkellera pozostawiono na stanowisku dyrektora.

Zmarł 11 lutego 1854, a niedługo później, 7 lipca, spłonął młyn.

Pożar w roku 1866.

Pożar w roku 1866.

Pożar zgromadzonych materiałów i produktów trwał… kilka tygodni i był jednym z największych, jakie w tamtym czasie nawiedziły Warszawę.

Wprawdzie zakład odbudowano ale ponownie spłonął w roku 1868.

Koszary Blocha.

Koszary Blocha.

Ruiny odkupił inny wielki przemysłowiec tamtej epoki, Jan Gotlieb Bloch, i polecił przebudować na koszary. Od jego nazwiska nazywano je koszarami Blocha.

W latach 1917 – 1918 kwaterowali w nich legioniści marszałka Józefa Piłsudskiego.

Budynki uległy zniszczeniu w czasie II Wojny Światowej i po wojnie nie zostały odbudowane.

Dzisiaj możemy spacerować pośród parkowych, a po wielkim Młynie Parowym nie ma najmniejszego śladu.

*Arek*

https://www.facebook.com/ArktourWHU

www.arktour.pl

Na pocztówce widoczny wiadukt Mostu Poniatowskiego, a po stronie prawej - koszary Blocha.

Na pocztówce widoczny wiadukt Mostu Poniatowskiego, a po stronie prawej – koszary Blocha.

Reklamy

Informacje o ZOA

*Warszawy historia ukryta* to projekt realizowany przez miłośników Warszawy, będących jednocześnie przewodnikami miejskimi. Nie ograniczamy się do działalności w Internecie - można spotkać nas na ulicach Warszawy. Więcej na nasz temat można przeczytać w zakładce "Warszawy historia ukryta" . O działaniach, jakie podejmujemy w terenie, informujemy w zakładce "Wydarzenia".
Ten wpis został opublikowany w kategorii Czerniaków, Powiśle. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Jedna odpowiedź na „Młyn Parowy na Solcu

  1. Pingback: Powiśle – ślad po pierwszej gazowni… | Warszawy historia ukryta

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s