W niedzielę, 17 maja 2020 roku, na ścianie kamienicy opatrzonej adresem Rębkowska 4 na Pradze Południe, odsłonięto mural poświęcony ogromnie popularnemu w latach osiemdziesiątych poecie, Edwardowi Stachurze.
Z chlebakiem, z którym poeta się nie rozstawał, został pochowany, również piszący wiersze Grzegorz Przemyk.
Róg Krakowskiego Przedmieścia i Koziej około roku 1850. Malował Alojzy Misierowicz. Na kamienicy widoczny szyld lokalu Wawrzyńca Tosio. Obraz w zbiorach Muzeum Warszawy.
Niewiele jest miejsc w Warszawie, gdzie tradycję kultywuje się przez wieki. Po zakończeniu II Wojny Światowej kres wielu przedsięwzięciom handlowym i przemysłowym przechodzącym z ojca na syna położyła władza ludowa.
Te miejsca, które przetrwały do początku lat dziewięćdziesiątych pokonała niewidzialna ręka rynku. Niedawno zakończyła działalność apteka istniejąca w tym samym lokalu przez sto pięćdziesiąt lat. Oryginalne meble odjechały do muzeum, a na lokal ogłoszono przetarg.
Sklep firmy „Pluton” przy ulicy Miodowej 2. Rok 1891.
Czy wiecie Państwo, że gdybyście chcieli sobie 140 lat temu podnieść ciśnienie nie tylko wiadomościami prasowymi ale również filiżanką porannej kawy, to musielibyście ziarna krzewu kawowca własnoręcznie wypalić?
Oczywiście, ktoś zamożniejszy mógłby tę czynność zlecić służącej, zaś ktoś inny, bardziej cierpliwy, poczekałby na otwarcie jednej licznych, warszawskich kawiarni.
Aż do roku 1882 ziarna kawy sprzedawano w „stanie surowym” i trzeba było je do spożycia przygotować, często do wypalania ziaren wykorzystując patelnię jeśli nie dysponowano specjalnym bębnów do palenia ziaren.
W murach szkolnych, w przybytku pracy i doskonalenia duchowych sił ludzkiej istoty, rozległ się wystrzał. Szesnastoletni uczeń klassy VI, gimnazyum V, Ignacy Neufeld odebrał sobie życie w obrębie klassy, po wysłuchaniu lekcyi.
Samobójstwo zostało dokonane z zadziwiającym rozmysłem.
Neufeld zaczekał aż ostatni uczeń opuści klassę, potem zaś wszedł za tablicę i wystrzelił prosto w usta.
Przyczyn, które spowodowały wydalenie Neufelda z gimnazjum, nie chcemy tu dotykać, dopóki cala ta sprawa, w wysokim stopniu, przejmująca umysły ogółu, na drodze urzędowej dokładnie wyjaśnioną nie zostanie.
Wszystkie pisma wyraziły nadzieję, że władza właściwa sumiennie zbada prawdę i wymierzy ścisłą sprawiedliwość, przywracając zarazem szkole publicznej ten poważny i budzący zaufanie charakter, jaki posiadać powinna. I my tą nadzieją zamykamy wzmiankę o smutnym wypadku.
Gazeta Kłosy. 22 stycznia 1880 roku.
Jak pisał ksiądz Benedykt Chmielowski w encyklopedii „Nowe Ateny”: (…) Pałac Prezydencki jaki jest każdy widzi (…)
Zanim pałac przy Krakowskim Przedmieściu 46/48 stał się Pałacem Prezydenckim wielokrotnie zmieniał właścicieli. Należał do rodów Koniecpolskich, Radziwiłłów i Lubomirskich.
W 1818 został zakupiony przez rząd Królestwa Polskiego na siedzibę namiestnika ale rezydował w nim tylko jeden carski namiestnik, a mianowicie generał Józef Zajączek. W latach 1918–1939 tu mieściła się oficjalna siedziba Rady Ministrów i Prezesa Rady Ministrów, a w czasie II Wojny Światowej w murach magnackiej rezydencji mieścił się Dom Żołnierza Niemieckiego.
Zdjęcia z kolekcji opublikowanej przez Narodowe Archiwum Cyfrowe, przedstawiające rejon ulicy Marszałkowskiej w roku 1945.
Kolekcja dostępna jest na stronie Narodowego Archiwum Cyfrowego pod linkiem: https://www.szukajwarchiwach.gov.pl/kolekcje/-/kolekcje/20621#skany
Zapraszam do albumu.
*Arek*
Biuro Przewodnickie *Arktour*
Terminy organizowanych przez nas wydarzeń znajdziecie Państwo na stronie: http://www.zwiedzajznami.com.pl
Można też zapisać się na listę mailingową i otrzymywać, raz lub dwa w miesiącu, wiadomość o nadchodzących wydarzeniach: http://www.zwiedzajznami.com.pl/newsletter
Blog warszawski: http://www.whu.org.pl
Profil na Facebooku: https://www.facebook.com/ArktourWHU
Grób Augustyna Glińskiego, pierwszego „gliny”, widoczny w głębi.
Uwaga! Gliny! – ostrzegają się przestępcy, przydybani w trakcie pełnienia obowiązków czyli w momencie popełniania niecnych uczynków.
Stanisław Grzesiuk w powieści „Boso ale w ostrogach” objaśnia, że glina ma tę brzydką cechę, iż przyczepia się do obuwia i bardzo trudno ją usunąć. Podobnie ma być z policjantem, który wpadłszy na trop przestępstwa jest dla sprawcy równie kłopotliwy, bo ciężko się go pozbyć.
Warszawy historia ukryta 