Furmanka była podstawowym środkiem transportu przez pierwsze powojenne lata.
Po 17 stycznia 1945 roku niemal natychmiast do zrujnowanego miasta zaczęli powracać jego mieszkańcy. Błyskawicznie również ruszyła, spontaniczna początkowo, odbudowa.
Uruchomienie komunikacji stało się priorytetowym celem w zrujnowanej stolicy.
Po mieście, niemałym przecież, trzeba było przemieszczać się na dłuższe dystanse ale i tu znalazła zastosowanie pomysłowość i przedsiębiorczość.
Mijając ocalały fragment ściany z plakietką „Jezu, ratuj, bo giniemy” przechodnie z szacunkiem zdejmowali czapki.
Dłonie Twe, z których krew się toczy,
Razem z gwoździami wyrwij z krzyża
I zakryj, zakryj nimi oczy,
Gdy się czas zemsty będzie zbliżał.
— Julian Tuwim, Kwiaty polskie.
Jednym z „żelaznych” punktów wycieczki do Warszawy jest wizyta przed pomnikiem Powstania Warszawskiego na Placu Krasińskich.
Poza odsłoniętym w roku 1989 monumentem na terenie miasta znajduje się wiele upamiętnień zrywu z sierpnia 1944. Jednak na pytanie, które było pierwsze, często nie potrafią odpowiedzieć rodowici mieszkańcy miasta.
Aleje Jerozolimskie 34
Budynek 31 w alejach Jerozolimskich został rozebrany w przeddzień swojego jubileuszu.
Był jednym z pierwszych wzniesionych na odcinku od Kruczej do Marszałkowskiej po lewej stronie alei, licząc od Wisły. Twórcy tego domu należy się wspomnienie.
Architekt Józef Huss pozostawił w Warszawie kilka willi w al.Ujazdowskich,dom Fuchsów (następnie Classenów) na placu Trzech Krzyży nr 18,,budynki zakładów opiekuńczych przy Dzielnej i Wilczej.
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny parafii Świętego Jakuba.
Foto: Marcin Białek
Zachowano pisownię oryginału:
(…) Projekt pomyślany z talentem, ma charakter monumentalny, jest prosty, tani i praktyczny.
Oryginalnie i pięknie jest rozwinięty pomysł dwóch okrągłych części transeptu, łączących nawy boczne z nawą środkową i z prezbiteryum w jedną całość harmonijną, przez co autor unika budowy kopuły i martwej części muru szczytowego, zwykle nieużytecznej.
Prudential w roku 1940. Zdjęcie wykonane przez niemieckiego żołnierza.
1 dnia lutego 1944 roku żołnierze Oddziału do Zadań Specjalnych Kierownictwa Dywersji Komendy Głównej Armii Krajowej „Pegaz”, na podstawie wyroku sądu Polskiego Państwa Podziemnego, przeprowadzili jedną z najsłynniejszych egzekucji.
Tego dnia wykonano operację specjalną, w wyniku której poniósł śmierć dowódca SS i Policji na dystrykt warszawski Generalnego Gubernatorstwa, Franz Kutschera.
Operacja, przeprowadzona w trudnych warunkach, na terenie dzielnicy niemieckiej, to także ogromny sukces wywiadu Armii Krajowej. Tożsamość dowódcy SS i Policji była jedną z najpilniej strzeżonych niemieckich tajemnic.
Na pocztówce widoczne – od lewej fragment kamienicy nr 50 a dalej kolejno nr 48, 46, 44, 42, 40, 38, 36, 34, 32, 30 i 28. Identyfikacja numeracji kamienic pochodzi ze strony http://www.warszawa1939.pl
W dniu 3 maja 1916 roku władze Warszawy podjęły decyzję, że przedłużenie Alej Jerozolimskich na odcinku od Nowego Światu do Mostu Poniatowskiego będzie nosić nazwę „Aleja 3 Maja”.
Po południowej stronie ulicy, w latach 1927–1938, na terenie tak zwanych Ogrodów Wahla, wzniesiono gmach Muzeum Narodowego.
Północną pierzeję, na odcinku od Nowego Światu do Wiślanej Skarpy, tworzył szereg kamienic.
Od strony Placu na Rozdrożu głaz zasłonięty jest przez drzewo.
Polskie państwo podziemne zwalczało wszelakie przejawy kolaboracji z niemieckim okupantem.
Za współpracę z Niemcami poczytywano wizyty w kinach czy kasynach i podejmowano działania, zniechęcające Polaków do bywania w takich przybytkach.
Wprawdzie większej części społeczeństwa nie postało w głowie bywać w niemieckim kinie ale i tych nieprzestrzegających okupacyjnego kodeksu moralności obywatelskiej starano się zniechęcić.
Warszawy historia ukryta 